اشک  

اشک رازی است
لبخند رازی است
عشق رازی است
اشک آن شب، لبخند عشقم بود.

قصه نيستم که بگويي
نغمه نيستم که بخواني
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببيني
يا چيزی چنان که بشنوی
يا چيزی چنان که بداني ...
من درد مشترکم
مرا فرياد کن.

درخت با جنگل سخن ميگويد
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن ميگويم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ريشه های تو را دريافته ام
با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام
و دست هايت با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گريسته ام
برای خاطر زندگان،
و در گورستان تاريک با تو خواندهام
زيباترين سرودها را
زيرا که مردگان اين سال
عاشقترين زنده ها بوده اند.
دستت را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دير يافته با تو سخن ميگويم
به سان ابر که با طوفان
به سان علف که با صحرا
به سان باران که با دريا
به سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل
       سخن ميگويد

زيرا که من
ريشه های تو را دريافته ام
زيرا که صدای من
با صدای تو آشناست.

احمد شاملو